Nýtt tækni

Bloggandi úr Android. Thad er hugsanlegt ad bloggin verdi nú fleiri. Nokkrar hugmyndir ad orlofsbloggthema. Kannski madur endurvekji thetta...

Published with Blogger-droid v1.6.1

Júróvisíon

Í fyrsta skipti síðan ég byrjaði að fygljast með júróvisíon vann lagið sem ég hélt með (uu.. fyrir utan Ísland audda).

EB: Mamma, hvað varstu að gera?
Mamma: Hitta vinkonur mínar aðeins.
EB: Hvaða vinkonur áttu?
Mamma: Mmm... Elvu og Guðbjörgu.
EB: Og líka Sigrún, mamma hennar Borghildars?
Mamma: Jájá, líka Sigrún. Og Ragnheiður, mamma hennar Söru.
EB: Hvaða vinkonur áttu meir?
Mamma: Mmm... Níní og Elvu, mömmu hans Lúkasar.
EB: Og hvað svo meir?
Mamma: Salóme og Hildi og Guðrúnu Birnu og Ásdísi og margar margar bara...
EB: En hvaða vinkonur áttu meir??
Pabbi (líklegast farið að gruna að eitthvað sé undirliggjandi þessum áhuga): Hvaða vinkonum manst þú eftir?
EB (brosir eins og mamman sé algjör kjáni): EYRÚN BIRNA!!! (svo hlær hún) Þú gleymdir mér!!!

Magnað

Mér finnst bara svo endalaust magnað að í bumbunni minni sé lítið kríli með um 4cm breiðan haus sem er samt með hjarta sem slær og tíu fingur og tíu tær.

Annars snjóar í Lundi í dag.

7 SEK

Nennir einhver að rölta við hjá mér með 7 SEK svo ég geti fengið kaffi...

Við freistingum gæt mín...

Ég vildi að konurnar í kaffiteríunni í Juridicum bökuðu ekki svona hræðilega góðar og girnilegar kanelbollur. Rak augun í kanelbolluturn rétt í þessu og nú get ég ekki hugsað um neitt annað - sérstaklega ekki "passing-on defence".

Uppgötvun dagsins

Ég hjólaði í skólann í morgun og gerði skemmtilega uppgötvun á leiðinni. Fyrri helming ferðarinnar var ég reyndar upptekin við að pirra mig á því að bakpokinn minn væri of þungur og yfir tárunum sem láku úr augunum í vindinum og klesstu morgunfarðann. En svo allt í einu áttaði ég mig á því að ég var komin úr vettlingunum, sólin skein í andlitið á mér, jakkinn var opinn og ég var í strigaskóm! Lyktin í loftinu minnti mig á fallega vordaga í Austurríki forðum daga og einhver boli var horfinn úr vindinum sem blés í andlitið á mér. Vorið er loksins komið í Lundi!

Get ekki meiri vetur

Ég heyrði í dag að vorið kæmi 15. mars og sumarið 1. apríl. Ég vona svo sannarlega að það sé rétt. Ég get ekki mikið meiri vetur. Eyrún Birna grenjaði í morgun þegar hún sá ullarnærfötin sín. Hún er líka búin að fá nóg held ég.

Langar í....

Langar ógeðslega mikið í brauðstöng - eða hvítlauksbrauð.

Minning um magnaða konu

Í dag lauk merkileg kona lífi sínu. Lífi sem einkenndist af fórnfýsi og dugnaði, trúfesti, staðfesti, djörfung og gleði. Amma Sveina er dáin. Sveina var ekki amma mín. Hún var hins vegar amma mjög margra sem ég umgekkst mikið um tíma og þess vegna er hún og verður alltaf fyrir mér - amma Sveina.

Amma Sveina var annar helmingur magnaðs tvíeykis sem ég kynntist þegar ég fyrst fór að starfa í sumarbúðunum í Ölveri árið 1994. Hinn helmingurinn var Bettý. Sveina var forstöðukona. Bettý var ráðskona. Sér til aðstoðar við að stýra heilum sumarbúðum höfðu þær okkur. Stelputrippi sem höfðu lítið að vopni annað en viljann og höfðu takmarkaðan skilning á þeirri miklu reynslu og visku sem bjó í Bettý og Sveinu. Sumarið var stormasamt og lærdómsríkt. Síðan eru liðin rúm 15 ár. Á þessum árum vitkaðist ég og með vitinu kom skilningurinn.

Bettý kvöddum við fyrir all nokkrum árum eftir baráttu við banvænan sjúkdóm. Í dag kvaddi Sveina. Sumarið 1994 var byrjunin á góðu, á yndislegu samstarfi við Sveinu hvort heldur sem var sem starfsmaður hennar, meðstjórnarmaður eða sem stjórnarmaður sem naut þess að starfa undir fyrirbænum og velvild hennar.

Sveina helgaði líf sitt Ölveri, KFUK og SÍK. Hún helgaði einnig líf sitt börnum sínum og barnabörnum. En fyrst og fremst helgaði hún líf sitt Guði. Hún var trúföst og bænheit og ósérhlífin með öllu. Hún skoraðist ekki undan tækifæri til að vinna verk í ríki Guðs, hversu stórt eða smátt sem það var. Hún var fyrirmynd. Ég mun sakna þess að upplifa ekki hlýtt faðmlag hennar og viðmót á mannamótum þar sem þess væri annars að vænta. En hún er nú á besta stað og það er hverjum manni hvatning að reyna að fylla í þau spor sem hún skilur eftir hér. Hennar hógværu störf munu bera ávöxt langt umfram það sem nokkurn tímann verður mælt.

Minningin um Sveinu er góð. Um leið og fráfall slíkrar konu er syrgt ber að fagna og gleðjast yfir löngu og hamingjuríku lífi hennar sem bar svo ríkulega ávöxt, sem börn hennar og aðrir afkomendur bera vitni.